நாய்க்குட்டிப் பார்வை (தொடக்கம்)

ஏதோ ஒரு
கார்த்திகை மாதத்தில்
தெருவோரத்தில்
பகிரங்கமாய்
நடந்தேறிய அந்தரங்கம்!
அதற்குப்
பிறந்தவன் தான் நான் ..
விலாசமற்ற பிறப்பு
விலாசம் தேடும் இருப்பு
இதுதான்
என்னுடைய
வாழ்வின் சிறப்பு!
..
உள்ளே உணர்ந்த
இதயத் துடிப்பும்
வெளியே உணர்ந்த –என்
சகோதரிகளின்
வதைவதைப்பும் தான்
நான் உயிரோடிருப்பதை
உணர்த்திற்று..
முளைத்தும் முளைக்காத
பற்கள் –அந்த
முலைக்காம்புகளில்
முட்டி மோதி
பசியாறியது
இன்னமும் நினைவிருக்கிறது..
அந்த உஷ்ணம்
இன்றும் –என்
அடிவயிற்றில்
அக்னிக்குஞ்சாக
அடங்கிக் கிடக்கிறது!
..
கருவுற்ற காலம் முதல் – நான்
கண் திறந்த காலம் வரை
என் தாய் பட்ட பாடு
எனக்கு மட்டுமே வெளிச்சம்!
..
ஓடிப்போய்விட்ட
ஒற்றைத் தகப்பனை
நினைந்து
வருந்துவதை விட
கூடிக் கிடக்கின்ற
குட்டிச் சகோதரிகளுடன்
ஓடி விளையாடவே
விரும்பியது என் இளமை!
..
எச்சிக்கையில்
காக்கா விரட்டாதவர்கள்
மிச்சம் மீதி போடுகின்ற
எச்சில் இலைகளைக்
கச்சிதமாகக் கொணர்ந்து
என் குட்டிச் சகோதரிகள்
சொச்சம் கிடைப்பதை
ருசித்துச் சுவைப்பதை
ரசித்துப் பார்த்திருப்பேன் ..
..
குழாயடித் தண்ணிக்கு
அடிச்சுக் கொள்ளும்
சேரிப் பெண்டிர் போல
சில சமயம் விழுகின்ற
அசைவ இலைகளுக்காக
அடித்துக் கொள்ளும்
என் உடன்பிறப்புகள்!
எலும்புக்கும் சதைக்கும்
நான் உணர்ந்திருந்த
வித்தியாசத்தை
அவர்களுக்குச்
சொல்லத் தெரியாமல்
விக்கித்து நிற்பேன் நான்!
ஏழைக்குக் கிடைத்த
நெல்லிக்கனி..
ஊறுகாய் போட்டால் என்ன?
ஒரே வாயில் போட்டால் என்ன?
அவர்கள்
ஏப்பம் விட்டபின்
எச்சிலில் பிறந்த மாணிக்கமாக
எனக்குக் கிடைக்கும்
ஒரு துண்டு எலும்பையும்
எழும்பும் கூடுமாய்
இருந்த என் தாய்க்கு
விட்டுவைத்து
சைவமாய் மாறியிருப்பேன் நான்!
அதையும்
கொண்டு போகக்
காத்திருக்கும்
சனி பிடித்த சனிபகவான்!
காவிரிக்குக் காத்திருக்கும்
கருப்புத் தமிழன் போல
பேசும் வரம் பெற்றால்
ஒன்றுகூடி தலைநகர் சென்று
கரைந்து கரைந்து
காவிரியைக்
கரைத்து வந்திருக்கும்
இந்தக் கருப்புக்கூட்டம்
காக்கா கூட்டம்!
..
நான்
முதன்முறை வாலாட்டியது
என்
சுய நினைவில் இல்லை
ஆனால்
வாலாட்டுவதே – என்
வயிற்றுப்பிழைப்பு
ஆகிப் போனது!
..
டீக்கடை பெஞ்சுகளில்
உழைத்துக் களைத்து
இளைப்பாறிக் கொண்டிருக்கும்
பெரிய ஐயா முதல்
வெட்டிக்கதை பேசி
வயிற்றை நிரப்பிக் கொள்ளும்
சோம்பேறிகள் வரை
அனைவருக்கும்
என் வணக்கம்
வாலாட்டுதல் தான்!
..
இரக்கமான பொறைக்கும்
எரிச்சலான வெந்நீருக்கும்
எட்டி உதைக்கும்
தோல் செருப்புகளுக்கும்
என் பதில்
வாலாட்டுதல் தான்..
சில சமயம்
அடிக்கும்போது
அடக்கி வைத்த
அக்னிக்குஞ்சு
உச்சஸ்தாயில் வெளிவரும்!
அதைக்கேட்டு
சிரித்தவர்கள் ஏராளம்
பயந்தவர்கள் ஏராளம்
உண்மையை உணர்ந்தவர்கள்
சொற்பம்!
..
ஓர் நாள்
அப்படி ஓர் நிகழ்வு
என் வாழ்வை திருப்பிப்போட்டது
எட்டி உதைத்த
ஒரு
மாட்டுச் செருப்பின்
வலி தாங்காது – நான்
அலறியடித்து விரைந்த நேரம்
இரு பிஞ்சுக்கைகள் – எனைப்
பிடித்துத் தூக்கின!
எனக்குக் கிடைத்த
முதல் முத்தம்
மானுட முத்தம்
அத்தனை வலியும்
பறந்து போனது!
..
என் கண்களில் தெரிந்த
அதே ஏக்கம்
அதே சோகம்
அந்தப் பிஞ்சுக்கைகளின்
சொந்தக்காரக் கண்களிலும் !
அவன் பரட்டைத் தலையும்
ஒழுகும் மூக்கும்
அம்மண அழகும்
கழுத்தில் தொங்கும்
மாரியம்மன் கயிறும்
உணர்த்தின எங்கள்
கலப்பின ஒற்றுமை அடையாளம்!
ஆனாலும்
முறையாகப் பிறந்திருக்கிறான்
அவன்!
...
“எம்மா ,
நைனா “ என்று அவன்
கத்தியபோது – அவன்
முகவரி
நடைபாதை – என
தெரிந்தது !
எனை
அடுத்தமுறை
தரையில் விடும் வரை
என் தலையை
தடவிக்  கொண்டேயிருந்தான் ..
நான் உணர்ந்த
முதல் தாலாட்டு அது!
அவன் உறைவிடத்தைப்
பார்த்துக் கொஞ்சம்
உறைந்து போனேன் நான்!
..
“மறுபடியும் மாட்டுத்தோலா?” என்று
ஆங்காங்கே அழகாயும்
அரைகுறையாயும்
கால்களற்ற செருப்புகள் ..
இன்னுமொரு
ஆப்ரகாம் லிங்கனோ – என
மனதிற்குள்
சிரித்துக் கொண்டேன் ..
சமூகத்தை நடக்க வைக்க
முடமாகிப் போன குடும்பம் – என
புரட்சிக் கவிதையும் தோன்றியது..
..
ஷூ கட்டும்
லேஸ் எடுத்து
எனக்கொரு
நெக்லேஸ் போட்டான் ..
அது நீண்டு கொண்டே போய்
சாலைக் கருப்பையும்
கூவத்துக் கருப்பையும்
பிரிக்கும்
வெள்ளைப் பாலத்தின்
சுண்ணாம்புத் தூணில் போய்
மூன்று முடிச்சு போட்டது!
பிறவிக்குணம்
காட்ட எண்ணி
அங்குமிங்கும்
அசைத்துப்பார்த்தேன் ..
இழுத்துப்பார்த்தேன் ..
மனிதர்களின் கால்கட்டு
இன்னமும் உறுதியாகவே இருந்தது
அறுத்தெறிய முடியவில்லை
கழுத்து நரம்பு தெறிக்க
கத்திப் பார்த்தேன் – பின்
சோர்ந்து போய்
எனக்கே உரிய
இரண்டு கால் பாணியில்
அமர்ந்து விட்டேன் ..
நெடு நாள் உபயோகித்த
Use and throw  டம்ளரில்
கடைசியாய் இருந்த
ஒரு மடக்கை
எனக்காக ஊற்றிப்போனான்..
அந்தத் தேநீர் சிநேகிதம்
எனக்குப் பிடித்துப் போனது..

கவிஞனின் பிறந்தநாளும் கண்ணம்மாவின் கைக்குட்டையும் ..

உன் ஆசைகள்
ஒவ்வொன்றும்
நீ பிறப்பிக்கும் அற்புதம் !
அவை நிறைவேற்றுதல்
என் ஜென்ம பாக்கியம் ..
என் நள்ளிரவு
புத்தக வாசிப்பின் ஊடே
நீ என் தோளில்
சுகமாய் சாய்ந்திருக்க
உனையும் சேர்த்து
வாசித்தலும் ...
மாலை மயங்கி
நமக்கேயான இரவு
என் புதிய கவிதைக்கான
வார்த்தைகளை
வான வெளியில்
வீசித் தெளிக்க
சாரலின் ஊடே
சன்னலோரம் நானும்
பின்னிருந்து
தொட்டும் தொடாமல் நீயும்
கவிதைக்கான நேரம்
காக்க வேண்டி விரைந்து
உன்னை இழுத்து
உச்சியில்
முத்தம்  வைக்க
"அவ்ளோதானா?" என்று
வழக்கமான உன்
வசீகரிப்பை வீசுவாய்..
நானும் வீழ்ந்ததாய்
நடித்து - என்
மடியில் உனக்கொரு
வாய்ப்பு தருவேன்
ஏதும் பேசாமல்
எனைப் பார்த்து
இருந்து கொல்வாய் ..
காமத்தில் கவிதையை
கலவி செய்து
நான் விழித்திருக்க
வேண்டுமென்றே வேண்டாத
சீண்டுதலை
என் மீது
ஏவித் தொலைப்பாய்...
தோழிகளிடம் பேசுதலையும்
வேலை நேரத்தின்
தொலை பேசி தவிர்த்தலையும்
இன்னும் சில
இத்யாதிகளையும்
"என் கிட்ட மட்டுந்தான்
இப்படி இருக்க!"
என்றும் - பின்
"உனக்கு உன்
பிரண்ட்ஸ் தான் முக்கியம்
நான் இருந்தா என்ன?
இல்லாட்டி என்ன?
நான்தான் பைத்தியமா
பொலம்பிட்டு இருக்கேன்"
சொல்லி முடித்து
உன் செல்லச் சிணுங்கலை
சிந்தித் தொலைப்பாய் ..
என் பொறுமை
உனக்கே தெரியும்
முடிஞ்ச வரை
சொல்லிப்பார்த்து
முடியாமப் போகும்போது
"பளார்"ன்னு ஒண்ணு
போட்டு வைப்பேன்..
"இத வாங்க
நான் என்ன பாடு
பட வேண்டியிருக்கு " ன்னு
தலை தூக்காம
கிசுகிசுப்ப ...
உன்ன என்ன சொல்ல ?
நாடி நிமிர்த்தி
நேரா உன்ன பார்த்தா
என் கண்
நிலை குத்திப் போகும்
நேரம் தெரியாம
உள்ளூர உறைஞ்சு நிப்பேன்...
"என்ன அடிச்சுட்டேல்லா
இப்ப என்ன
செய்யப்போற?" என்பாய்
ஏதும் பேசாம
கைகோர்த்து
உனை இழுத்து
நம் வெள்ளை வண்டில
வெளியே கூட்டிப் போவேன்
"எங்கடா போற?"ன்னு
விடாம நச்சரிப்ப..
நச்சரிப்பா அது ?
இல்லாட்டி
உலகின் மொத்த இசையின்
உச்சரிப்பா?
"உனக்கே தெரியும்
எங்க போறோமுன்னு
என் ஜென்ம சனி
எனைப் பிடிச்ச
இடத்துக்கு " என்பேன்
இறுக்கமா கட்டிக்குவ..
..
கடற்கரை..
உன்னில் நான் கரைந்த
உலகின் அதி உன்னத இடம்..
...
உன் தலை
மட்டும் என்னில் சாய
நினைவலையில்
நீந்தியிருப்போம் ...
உனக்குப் பிடித்த
அத்தனைப் பாடலையும்
பாடி முடித்து
"போலாமா?" என்பேன்
நீ
கடலை கை காட்டுவ
நான்
தலையில் அடித்து
"வந்து தொலை !" என்பேன்
...
கடல் நடுவே
நடு இரவில்
நீயும் நானும்
என் தோழன் தயவில்
தனி கட்டுமரத்தில்
...
நிலாவற்ற வானத்தில்
உன்னோடு நான்
நிசப்தத்தில்
நிறைந்திருக்க
"என் பேரை சொல்லுடா!" என்பாய்
"கண்ணம்மா" எனும்போதே
கரகரத்துப் போவேன்
கழுத்தைச் சுற்றி
அரவணைத்து
அநியாய அழகோட
கண்ணப் பார்த்து
"எனக்காகப்
பிறந்த நாள்
வாழ்த்துக்கள் கண்ணா!" என்பாய்
...
என்னை ஏதும்
பேச விடாம
மூச்சுமுட்ட
முத்தத்தில மூழ்கடிப்ப...
...
முடிச்சுக்கலாம்
கண்ணம்மா
இந்தக் கவிதை
இதுக்கு மேல வேணாம்...
இன்றைய பிறந்த நாள்
உன்
கைக்குட்டையோடு...
...


 

கண்ணம்மாவின் கவிதை விளையாட்டு

நீ பார்த்த விழியும்
உன்னை நினைத்துப் பார்த்து
நிதமும் நனையும் விழியும்
இன்றும் தனியாக..
நமக்கேயான
நாம் மறந்த சைகை மொழியும்
அது தொடர்ந்த
மௌன மயக்கமும்
பின் ஆழ்ந்திருந்து
நாம் கொணர்ந்த
அதிசய முத்தும்
அதன் நீங்கா பிரகாசமும்
நீ விட்டுச் சென்றதில்
உயிரிழந்து - என் நெஞ்சில்
வாடிப் போய்
வெடித்துக் கிடக்கிறது..
இன்றும்
உன் நெஞ்சு நடுவே
மஞ்சம் கொண்டிருக்கும்
நான் தந்த
கடைசி முத்தமும்
தாலிக்குப் பதிலாக
நீ வேண்டிய
தங்கமில்லா டாலரும்
இல்லாத என்னை
உன்னிடத்தில் உறுதியாக
விதைக்கிறதா?
 "எதாவது கிறுக்கு
எனக்காக கிறுக்கு" என்பாய்
கிறுக்கியதை கவிதை என்பாய்..
இன்று
கிறுக்கியதும் நானும்
தீண்டப்படாமல் தனியாக..
என் கவிதைக்குச்
சுவை அதிகமாம்..
நெஞ்சை விதைத்து
அறுவடை செய்தால்
சுவை இருக்காதா என்ன?
..
நீயும் நானும்
முதல் முதலாக
விளையாடிய
கவிதை நினைவிருக்கிறதா?
"உன்னில் வீழ்ந்த என்னை
மீட்டெடு" என்றாய்
"என் அத்தனை ஏக்கத்தையும்
அனுப்புகிறேன்
முடிந்தால் மீண்டு வா,
இல்லை உன்
முடியா முத்தத்தை
முடிந்து அனுப்பு" என்றேன்
நீயும் வெட்கத்துடன்
முத்தத்தை முடித்து
"கவிதையைப்  படிக்காதே
குடி " என்றாய்
"உன்னில் ஊறி
உன் விழியின் கவியில் வீழ்ந்து
என்னில் நானாக
எதோ வளர்கிறேன்" என்றேன்
"அதெப்படி நீ
நீயாக வளர்வது ?
நானாக வளர்" என்றாய்
"ஆமாமா
தொலைவிலிருந்தே என்னை
கணப் பொழுதில்
கலைத்து விடுகிறாய்
உள்ளுக்குள் விட்டால்
ஊர் என்ன ஆகும் ?
ஊரை விடு ,
உனக்கும் என்
உள்ளூறிய கவிக்கும்
மோதலோ இல்லை
காதலோ ஆகிப்போயின்
நான் என்ன செய்வது?" என்றேன்
நீயோ பதிலின்றி
முறைத்துப் பார்த்தாய்..
பின்
மெதுவாய்
"போ போ
எத்தனை நாள் இந்த
வார்த்தை விளையாட்டு
பார்ப்போம் " என்றாய்
"உன்னில் வாசகியும்
என்னில் கவியும்
நம்மில் தமிழும்
கலந்திருக்கும் வரை" என்றேன்
லேசாகச் சிரித்தாய்
கடைசி வரை
வெட்கம் கொண்டாய் ...
அன்று பிறந்த
கவிதை விளையாட்டு
இன்று
என்னில் மட்டுமே
ஒற்றைக்கு ஒற்றையாய் ..
வீம்பு பிடித்து -விடாமல்
உன்னை விடாமல்
எழுதுகிறேன் ..
வார்த்தை வறண்டு
இது என்னில்
நின்று போகும் நாள்
நானும்
நின்று போவேன்
எனக்காக
எங்கோ காத்திருக்கும்
உன் எழுதாக் கவிதையுடன்
ஓடி வந்து
ஒட்டிக்கொள்வேன்..
கண்ணம்மா
ஓடி வந்து
ஒட்டிக் கொள்வேன் ...
..

போயி வாறேன் என் சனமே !

தொடர்ந்து பயணிக்கும்
இரு சக்கர வாகனம்
நடந்து செல்பவன்
மீதான ஏளனத்தில்
என்னை எனக்கே
தோலுரித்துக் காட்டுகிறது
...
நடந்து செல்பவர்கள்
பாதையில் படுத்திருப்பவர்களை
அறிந்தும் அலட்சியம்
செய்தே செல்கிறார்கள்
...
கிளிஞ்சலான ஜீன்சும்
கதிரவனைத் தாங்கவியலா
குளிர்க் கண்ணாடியும்
வாசனைத் திரவியமும்
தரையைப் பார்த்திரா
பளபள பாதங்களும்
புரியா வார்த்தையும்
புரிந்த நடிப்பும்
போலிச் சிரிப்பும்
எளிதில் கொடுத்து விடும்
சில்லறை லஞ்சமும்
தாராள கஞ்சத்தனமும்
குளிர் அறையில்
கூடியிருந்து
தனி உலகம் படைத்து
வெளி உலக
வேற்று கிரக வாசிகளை
வெறும் வார்த்தைக்காக
வாதாடி தீர்ப்பு கூறி
குடித்து கூத்தாடி
தூக்கத்தின் சுகமறியாது
தூங்கிப்போய் - பின்
காலைச் சூரியனும்
வேர்வை வாடையும்
வீதி நாற்றங்களும்
வெறித்த பார்வைகளும்
கோவில் கூழும்
கூட்ட நெரிசலும்
குறை கூறலும்
பேரம் பேசலும்
தன்மானம் காக்கும்
தெருவோரச் சண்டையும்
டீக்கடை பெஞ்சும்
கலங்கிய நீரில்
கழுவிய கிளாசில்
ஒரு கோப்பைத் தேநீரும்
அது தொடரும்
அடிமட்ட அரசியலும்
உள்ளூர்ப் பஞ்சாயத்தும்
ஓடிப்போன கதைகளும்
திரும்பி வாரா சோகங்களும்
தொடர்ந்து வரும் வதைப்புகளும்
இவை யாவும் அறிந்திலா,
அறிய முற்படா
வேடிக்கை மனித இனம்
அதற்கானதாகவே தோன்றும்
அகழ்வாரைத் தாங்கும் நிலம்...
...
இதில் நானும்
மத்திய வர்க்க மனிதனாய்
சொல்லிக்கொண்டு திரிய
எங்கெங்கோ பார்க்கும்
ஏதேதோ காட்சிகள்
அவ்வப்போது என்னை
அறிவு தாண்டி
அந்தஸ்து தாண்டி
தொலைத்து விட்ட - என்
தன்மானத்தின் கருவறைக்கு
தன்னிச்சையாய்
இழுத்துச் செல்ல ,
எல்லாம் தெரிந்த
ஏதும் பேசவியலா
பெருசுகளும்
"ஆமாப்பா..இப்படித்தானே!"
என்று
அனுபவத்தின் இறுமாப்பை
அள்ளித்தெளித்து
அக்கறை காட்ட,
தொலைத்தது என்னவென்றே
தெரியாது நானும்- என்னைத்
தெரிந்து வானும்
கடல் கொண்ட மீனும்
தொலை தூர காற்றும்
இறந்து பட்ட சூரியனும்
இனி வரும் செடியும்
நான் போயிராத பாலையும்
நடை சோர்ந்த ஒட்டகமும்
எனை ஈர்த்த
அரபு நாட்டு ஜிப்ரானும்
அவன் படைத்த
ஆழ்ந்த அழகின்
ஆத்மார்த்தமும்
முற்றப் பெறாது போயினும்
முற்றுப் பெற்று நிற்கும்
எத்தனையோ இலக்கியமும்
இதிகாசமும்
எனைப் பெற்ற
பத்தினியும் பெரியவரும்
என் ஆசானும்
கியூபப் புரட்சியாளனும்
அவனைப் பேசித் திரியும்
போலிகளும்
சட்டைப் பட பைத்தியங்களும்
சல்லாபங்களும்
அத்துமீறும் ஆன்மீகமும்
தலைநகர மானபங்கமும்
சட்டை செய்யாத
கவுரவ கவர்ன்மெண்டும்
இன்னும் இன்னும்
எத்தனையோ கேள்விகளும்
வித்தியாச விடைகளும்
வந்து வந்து போயினும்
மீண்டும் மீண்டும்
மனிதனாகி
மானங்கெட்டுப் போகிறேன்...
மீதி வாழ்க்கை
வாழ்ந்து போக
மாபெரும் வேஷம் போட்டு
கருத்து சொல்லும் கவிஞனாகி
கன்றாவி செய்கிறேன்...
..
போதுமடா இப்பொழப்பு
தலைய பிச்சிகிட்டு போகப்போறேன்!
பொறந்து தொலைக்க
நான் என்ன
தலைகீழா நின்னேனா?
தறுதலையாப் போறதுக்கு
தற்கொலையாப் போய்த்தொலைய
தீர்ப்பு ஒன்று எழிதிக்கிட்டேன்..
போயி வாறேன் என்சனமே...
...

விதியின் விபச்சாரம் ...

இஷ்டமில்லா இரவில்
இணைந்து போன
நிமிடங்களில்
என்னுள் இறங்கிப் போன
விஷம் தாங்கி
அன்று தொலைத்த
விடியலைத் தேடி
இன்று வரை
நானும் - என்
வியர்வை காயா
பச்சைப் புடவையும்
...
மார்புக் காம்பை
வருடும் ஒவ்வொரு முறையும்
ஏமாந்து கதறும்
என்னவளின்
எதிர்காலம் எங்கே?
முதலில் நிகழ்காலம் எங்கே?
...
சார்ந்திருக்க நினைத்து
சாதாரணமாய்
சாய்ந்து கொடுத்து - பின்
சாவதே மேல்
என்பதாக முடிகிறது
பெரும்பாலான பிறப்புகள்....
..
வீம்பு பிடித்து
ஒற்றைக்கால் காதல்
வென்று வாழத்துணிந்து
வாலிபம் வீழும் வரை
வார்த்தைகளிலும்
வசியங்களிலும்
மயங்கியிருந்து
பின்
ஏன் எப்படி எதற்காக
என்ற கேள்விகளில்
வேள்வி வளர்த்து
வரங்களை சாபங்களாக
சமைத்து
ருசி நீக்கி
ரசனை நீங்கி
வாழ்வதற்கான ஆசை
வற்றிப் போய்
ஒன்றுமற்றுப் போகும்
ஓர் நொடி விபரீதங்கள்
...
வசதியும் வாய்ப்பும் இனிக்க
பின் வசதியான வாய்ப்புகளும்
வரிசையாய் விலை பேச
வாடிக்கையாய் தொடங்கி
விற்றுச் சலித்து
இன்று
வெற்றுச் சூழலில்
வசை பேசித் திரியும்
வேடிக்கையும்  வேதனையும்
தொட்டுத் தொடரும்
துர்மரணக் கனவும்
தீண்டா தூரமும்
திகட்டும் அண்மையும்
சொல்லவொண்ணா சிந்தனைகளும்
சிரிக்க வெறுக்கும்
முரண்பாட்டு மூர்க்கமும்
முடிவை நோக்கிய
பரிதவிப்பு பயணங்களும்
..
கடைசி சொட்டு பாலும்
பாசாங்கும்
பேச்சுக்கு பாசமும்
கொஞ்சமாய் கொள்ளியும்
கூடி நின்று ஒப்பாரியும்
எப்போதுமே ஏங்கி நின்ற
ஒற்றை ரூபாய் நாணயமும்
கடைசியாய் முகம் பார்க்க
யாருமற்ற எவனோ
இல்லை எவளோவும்
இதுகூட இல்லாது
பொணமாப் போகும்போதும்
அனாதையாப் போறதுக்கு
எதுக்குதான் பொறந்தேனோ?
என்னதான் வாழ்க்கையோ?
...
எனக்காக சாமி
அனுப்பி வச்ச சாமி
குப்பையில பொறந்தாலும்
குப்பையாப் பொறக்கல ..
எம்மக மகராசி ..
நான் செஞ்ச பாவமே
நாலு சென்மம்
நல்லாத்தாங்கும்..
எம்மக எனப்பாத்து
நீ தாம்மா பாவமுன்னா..
நாம்படிச்சு பெரியாளா
நல்லா வந்து பாத்துக்கிடுறேன்
நீ எதுக்கும் கலங்காத
 எஞ்சாமி நீதாமுன்னா..
இப்போ
நாடியத்து நான் கெடக்கேன் -மகராசி
நாதியத்துப் போவாளே...
..
வீதியிலே போகும்போது
வேண்டியத வாங்கிக்கோன்னா
"வேணாம்மா வீடு போலாம்
வேற ஒண்ணும் வேணாம்மா
வந்தவனும் போறவனும்
வாடின்னு கூப்பிட்டா
வெட்டிப்போட நான் துடிக்க
வெட்கப்பட்டு நீயும் போற
மானங்கெட்டுப் போறதுக்கு
மாறிப் போலாமுன்னு சொன்னா "
...
அப்போவே போயிருந்தா
எம் மக
அன்றாடம் காய்ச்சியிருப்பா
என்ன சுகம் நானும் கண்டேன்?
எதுக்காக இங்க கிடந்தேன் ?
உடம்புலதான் உயிரே இல்ல
பின்ன என்ன சுகம் கிடக்கு?
விட்டுப்புட்டு போறதுக்கு
உனக்குன்னு ஏதுமில்ல
வேடிக்கை வசமாப்பாத்து
வேசிமக வாடியின்னு
வார்த்தையில உன்னக் கொல்ல
வாய்ப்பு  ஏதும் வைக்க மாட்டேன் ..
வாடி என்கூட
விசத்தோட விசமாக
வேற என்ன நானும் செய்ய
விதியின்னு நொந்துக்கிடுறேன்..

பரதேசியின் ஒரு நாள்

கிழிஞ்ச செருப்பின் ஊடே
குத்திக் கிழித்த முள்
உறுத்தலாய்
எனைப்பார்த்து
கேள்வி கேட்பதாய்த் தோன்ற
அதன் நோக்கம்
புரியாது - நான்
விழி பிதுங்க
வலி தாங்கி நடந்திருக்க
கடைசியாய் உட்கொண்ட
உணவின் நினைவு
தோன்றி மறைய
அது நேற்றைக்கா?
இல்லை அதற்கு
முன் தினமா?
இல்லை எனக்கே
தெரியாத என்றைக்கோவா ? - என்று
பசி மயக்கத்தில்
பல்வேறு திசைகளில் - நான்
போய்த் திரும்ப
ஊசிப்போன காட்சிகளும்
உள்ளூர உறைந்து கிடக்கும்
உணர்வுகளும் - அவை தாங்கிய
உரையாடல் எதிரொலிகளும்
எங்கெங்கோ வாங்கிய
எதிர்பாரா அடிகளும்
எச்சில் துப்பல்களும்
எட்டி உதைத்த கால்கள்
எனக்குள் உருவாக்கிய
வாழ்க்கை குறித்த ஏளனமும்
இவை தாண்டி
அவ்வப்போது அதிசயிக்க வைத்த
ஞானப் பிதற்றல்களும்
வந்து வந்து போகும்
வாழ்ந்து முடித்த
வசந்த கால வாசனையும்
காலைச் சுற்றி
மோந்து பார்த்து
பின்
அறிந்து கடித்து
தெறித்து ஓடும்
அசிங்கமான, அழகான
தெரு நாயும்
எங்களுக்கேயான ஒற்றுமையும்
உடுக்கத் துணி இல்லாதவனுக்கு
இரத்தம் துடைக்க
துணி ஏது?
உயிர் காக்க
மருந்துப் பிச்சை
எடுக்கவா முடியும் ?
ஆமாமா ..
மானமே போயாச்சு
மருந்தென்ன மருந்து?
இருந்தும் இல்லா
உயிர் மேய்க்கும்
இடையன் நான்..
இல்லாதவர்க்கும்
இருந்தும் இல்லாதவர்க்கும்
இல்லாமலே போனவர்க்கும்
எல்லாமாய்
இருந்தும் இல்லாதிருக்கிறேன்..
என் முகமும்
முகமூடியும்
பிரியா பிணைப்புகள்..
அகம் பார்த்து
தெறித்தவரும்
புறம் பார்த்து
முறைக்க வேண்டி முறைத்தவரும்
பார்க்காமலே பயந்தவரும்
இப்படிப் பலவாறு
எனைச் சுற்றி
மனித உயிர்கள்..
இன்னும் என்
நினைவில் - எனக்கான
இரவு நேர
ஒரே சுகம்..
எங்கோ தினசரி
நடைபாதை வானொலியின்
"ராசாத்தி ஒன்ன காணாத நெஞ்சு..."
அதில் - உன்
நினைவைக்  கனவு கண்டு
மயங்கி
உறங்கிப் போவதில்
முடிகிறது - என்  இன்றைய
ஒரு நாள்...

உனக்கான கடைசிக் கடிதம் ...

உனக்காக என்
கடைசிக் கடிதம் கண்ணம்மா!
...
"எப்படி இருக்க?
நினைவிருக்கிறதா?
எதையும் லேசாக
வெளிக்காட்டா எனை
வேண்டுமென்றே
சீண்டிப் பார்ப்பாய் !
பிடித்தவரில் முதலிடம்
உனக்கே என்பதில்
உனக்கென்ன இவ்வளவு
பிடிவாதம்?
எங்கெங்கோ ஆரம்பித்து
என்னவெல்லாமோ கேட்டு
எனை
எரிச்சலூட்டுவாய் ..
யாரிடம் பேசினாய்
என்ன பேசினாய்
என்பதோடு நில்லாமல்
"ஏன் பேசினாய்?" என்பாய்..
இதை சமாளித்து
"அப்பாடா!" எனும்போது
உன் தினசரி ஏவுகணை
"இன்னிக்கு என்ன
மிஸ் பண்ணியா?"
என் மீது பாயும்...
எனக்கிருக்கும்
ஒரே கவசம்
"ஆமா கண்ணம்மா!"
பின் - நீ
"எப்போல்லாம்?" என்பாய்
இத்தனை கேள்விகள்
கேட்டுத்தான் காதலிக்க
வேண்டுமா என்ன?
நீ என்ன
தமிழுக்குப் பிறந்தவளா?
உன் தந்தை
பாவமோ பாவம்
தாயும் தான்!
நீ மட்டும்
எப்படி இப்படி?
..
என் பதில்
பாதுகாப்பாக
"எப்பவுமே மிஸ் பண்றேன் !" என வரும் ..
நிறுத்தி முறைத்துக் கேட்பாய்
"வேற எதாவது சொல்லு!" என்று..
நான் என்ன சொல்ல ?
ஒவ்வொரு நாளும்
உன்னைப்  பிரிந்திருக்கையில்
உன் கேள்விகளும்
முக பாவங்களும்
எனைச் சுற்றி வருவது
உனக்கெப்படி புரியும்?
எனது இசை
எனது வேலை
எனது பொழுதுபோக்கு
எனது தியானம்
எனது சுவாசம்
எனது தூக்கம்
எங்கும் - உனது
கேள்விக்குறிகள் தான் ...
உன் கண்களே
கேள்விக்குறிகள் தானே!
..
எப்போதாவது
நான் கேட்கும்
கேள்விகளை
அனாயாசமாக
என் மீதே
திருப்பி விடுகிறாய்..
அதற்குப் பதில் இல்லையேல்
மௌனத்தில் தண்டிக்கிறாய்..
..
உன்னோடு நான்
எப்படித்தான் பேசியிருப்பது?
பேசாமல் பாடலாம் என்றால்
"கையில் மிதக்கும் கனவா நீ " கேட்பாய்
பாடலாக நானே
மாறிப்போய் - உன்
மடியில் வீழ்வேன்...
"எப்படி இவ்ளோ
உணர்ச்சியோட பாடற?
யார நெனச்சு பாடற" என்று
வேணுமென்றே கேட்பாய் ..
கடுப்பா இருக்குமா
இருக்காதா?
நீயே சொல்லு!
..
நேற்று ஒரு கேள்வி !
"கண்ணம்மா முக்கியமா
கவிதை முக்கியமா ?" என்று
நான் "கவிதை" என்றேன்
நிஜமும் கூட அது தான்..
இது தெரிந்தே
அடுத்த கேள்வி
"அப்போ நான் வேணாம்லா ?"
கவிதையென்ன
மல்லுக்கு வரவா போகிறது,
போனால் போகட்டும் என்று
"நீ இல்லாட்டி
கவிதை ஏது கண்ணம்மா!" என்றேன்
"என் இரத்தம் கவிதை
இதயம் கண்ணம்மா ,
என் உடல் கவிதை
உயிர் கண்ணம்மா"
இன்னும் பல
உவமை உருவகம் போட்டு
இடையிடையே
மானே தேனே
கண்மணி பொன்மணியும் போட்டு
வஞ்சமில்லாமல் ஒரு
புகழ்ச்சி செய்தேன்!
வசமாக
வீழ்ந்து போனாய்...
...
என் மடியில் சாயும்
தங்கச்சியை
முறைப்பாய் பார்...
ஒரு நொடி
குருக்ஷேத்ரம் அது..
..
வேன்றுமென்றே
"உங்க அக்கா
சாமி மாதிரி
எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும்!" என்பேன்
உனக்கு அவள்
உயிராகிப் போனாலும்
காதலின் விதிமுறை
கட்டுப்பாடு எல்லாம்
காப்பாற்ற வேண்டி
கடிந்து கொள்வதாய்
நடிப்பாய் ...
நானும் ரசிப்பேன்!
...
கடிதம் இப்போது
முடிவு நோக்கி
நகரப் போகிறது கண்ணம்மா..
முடிந்தால்
முடிவில்
கண்ணீரை எனை நினைத்து
சேமித்து வை...
...
நள்ளிரவில்
தொலைபேசியில்
நீ
வேற்று உருவம்
கொள்கிறாயா என்ன?
பெரும்பாலும்
மௌனத்தில் ஆரம்பித்து
கண்ணீரில் முடிக்கிறாய் ..
முடியாத முடிவுகளை
முடிச்சவிழ்க்க நினைக்கிறாய்..
மூன்று முடிச்சும்
முகூர்த்தப் புடவையும்
மஞ்சள் குங்குமமும்
மாலை மேளமும்
மயங்கிய மோகமும்
நமக்கு நாளையோ ?
இல்லை , இல்லையோ ?
இல்லவே இல்லையோ?
இது தான்
உன்
நெடுநாள் கேள்வி
விடையிலாக்  கேள்வி ..
...
கண்ணம்மா!
போர்க்களத்தில்
புரட்சி படைத்து
புனிதமாய் மனிதம் சமைத்து
கவி எழுதி
காதல் நிறைத்து
கடைசிவரை
கால்நடையாய்
காணாமல் திரிவதே
எனக்கு விதிக்கப் பட்டது..
இதில்
எனக்கான ஒரே சுகம்
எனக்கான ஒரே துக்கம்
நீ!
உன்னோடான
இந்தக் கவிதைக்காதல்!
..
வெளிச்சம் பரப்பி
வீறுகொண்ட உள்ளங்களை
உயரவைத்து
பாரதி கண்ட
வீதி சமைத்து
விடியலை நோக்கி
விரைந்து செல்கிறேன் ..
அவ்வப்போது
இவ்வாறாக
வாழ்க்கை வழங்கிய
வார்த்தைகளை
விதைத்துப் போகிறேன்!
முளைக்கின்ற
மரமெல்லாம்
என்னைத் தண்டாகவும்
உன்னைப் பூவாகவும்
நம் காதலைக் கனியாகவும்
வாரி வழங்கட்டும் ..
..
நம் வேடிக்கை
விளையாட்டுகளையும்
செல்லச் சண்டைகளையும்
திமிர் பிடித்த தர்க்கத்தையும்
சொல்லவொணா சோகத்தையும்
சுவை கூட்டிய சுகங்களையும்
கேட்கமறந்த  கேள்விகளையும்
சொல்ல விரும்பா பதில்களையும்
சொல்லி மறந்த 'சும்மா'க்களையும்
நம் நீடித்திருத்தலின்
நமக்கேயான ரகசியத்தையும்
நீயாக இருந்த நானையும்
நானாகத்  திரிந்த நீயையும்
நாமாகி நிலைத்த
தமிழையும் - அது
உயிர்ப்பித்த கவியையும்
இனி
வருகின்ற வர்க்கம்
தத்தெடுத்துக் கொள்ளட்டும்...
...
இன்னும் என்ன?
புறப்படு!
நீண்ட நாளைய
உன் நீங்கா ஆசை !
நமக்கான
இறுதிப் பயணம்
எல்லையில்லா
வெட்டவெளி தாண்டி
இருக்கின்ற எல்லாமும் தாண்டி
இல்லாத இடம் நோக்கி...
புறப்படு!
..
இப்போதும் கூட
உனக்கான
பாடல் வரி
உள்ளுக்குள் ஊறுகிறது
"உன்னை மட்டும்
சுமந்து நடந்தால்,
உயரம் தூரம்
தெரியாது...."
..
புறப்படு!