என் கவி நின்று போகட்டும்

முதல் வாசகியின்
முன்னுரைக்கே
மூக்கின் மேல் கோவம்
உனக்கு..
உன்னையும்
உனக்கான என்னையும்
நம்மிடையேயான
இந்தப்
பேதை வாசகியையும்
என் கவியையும்
காப்பாற்றிச் செல்வது
பெரும்பாடாகிப் போகிறது..
பேசாமல்
ஞானப்பாடல் எழுதப்
போகட்டுமா?
இல்லாவிட்டால்
இசைக்கு இசைந்து
இலவச
கலாச்சார இழிவு
செய்யப் போகட்டுமா?
என்
அதிக பட்சப்
பிழை என்ன கண்ணம்மா?
உனக்கான
என் வாழ்க்கையை
கவிதையிலேயே
வாழ்ந்து கழிப்பது தானே?
நீ மீண்டு வா
நானும்
என் கவிதையும்
உன்னுள்
நின்று போகிறோம் ..
நமக்கான
கவிதைகளின்
கல்லறை
காதலர்களால்
கோவிலாக்கப்படும் ..
...
நானும்
என் நடுநிசியும்
சோர்ந்து போய்
சுருண்டு விழட்டும் ...
நிலவும்
நீல வானும்
மழையும்
நீள் மலையும்
ஏன்
எதுவும்
என்னுள்
கவிஎழச்
செய்யாது போகட்டும்..
என் நா
வறண்டு
உனக்கான
வார்த்தையற்ற
ஒலிக்கவிதையை
ஓயாமல்
ஒப்பாரி வைக்கட்டும் ..
..
இதைப்பார்த்து
என் முதல் வாசகி
மூர்ச்சை அடையட்டும்...
....
நீ மீண்டு வா
கண்ணம்மா
..

நானும்
என் கவிதையும்
உன்னுள்
நின்று போகிறோம்
.......

முதல் வாசகியின் முடிவு...

என் முதல் வாசகி
உனைப் பார்த்து
பொறாமை கொள்கிறாள்
கண்ணம்மா!
உனக்காக
நான் எழுதி
கிழித்துப் போட்ட
காகிதத்துடன்
காலங்காலமாய்
கவிதை பேசித்
தவிக்கிறாளாம்...
ஒன்று விடாமல்
ஒப்புவிக்கிறாள்...
உன்னை ஒரு முறையேனும்
பார்த்தால் போதுமாம் ...
பின்...
உன் கால் பாதத்தின்
மெல்லிய தடத்தில்
ஒரு முறை
நடந்து பார்க்க வேண்டுமாம்...
நீ வீசிஎறிந்த
வாடிய பூக்களுக்கும்
எதோ வசீகர
வாசம் இருக்கிறதாமே?
இன்னும் ஏதேதோ
உளறிக் கொட்டுகிறாள்..
இவள் வாயடைக்க
வசமாக ஏதும்
சொல்லிப்போ கண்ணம்மா
இல்லை,
இவள் முன்
என் கரம்கோர்த்து
ஓர் கவிதை செய் ..
கண்ணாரக் கண்டு களிக்கட்டும்..
சில நேரங்களில்
உனைப் போல
உடுத்திக்கொள்கிறாள் இவள் ..
ஒய்யாரமாய்
ஒவ்வாத ஒப்பனையுடன்
அன்ன நடையும்
பயில்கிறாள்..
இல்லாது இருக்கும்
உன் இடையின் இளமை
இவளுக்கும் வேண்டுமாம்...
இதழில் இமைக்கிறாயாமே ..
இதென்ன
எனக்குத் தெரியாமல் ?
இவள் ஏதேதோ
உனைப்பற்றி
என்னிடமே
வருணிப்பதாய்
வசமாய் நடிக்கிறாள்..
நீயும் நானும்
இவளின்றி இல்லையாம்...
உனக்கான என் கவியும்
இவளது
முதல் சுவைப்பில்தான்
முற்றுப்பெறுகிறதாம்...
போதும் ..
இனியும் இவள்
இதுபோலப் பேசி
உனக்கான என்
கன்னிக் காதலை
கொச்சை செய்ய வேண்டாம்..
பிழைத்துப் போகச் சொல்..
இல்லை
என் கவி சொல்லும் பேனா
இவள்
இதயத்தின் மீது
கண்ணீர் அஞ்சலி
எழுதிச் செல்லும்...
...

எனையும் கூட்டிச் செல் கண்ணம்மா

உன்னை மீட்டெடுக்க
ஒவ்வொரு முறையும்
நான்
பிரசவ வலி
கொள்கிறேன் கண்ணம்மா ...
உனைச்சார்ந்த
ஒவ்வொரு கவியும்
உன்னை நிகழ் காலத்தில்
நீடிக்கச் செய்வதற்காகத்தான் ...
என் கவி கண்டு
நீ சுவாசம் பெறுதலே
எனக்கான
சுவாசத்தை
விட்டு வைக்கிறது..
சோகத்தின் அடியாழத்தில்
அசைவின்றி உறங்கிப்போகிறாய்
உனக்கான என் தாலாட்டும்
தவிப்பும்
பிரார்த்தனையும்
உன்னை
ஒருபோதும் எட்டவில்லையா?
உன் கனவின்
உச்சகட்டத்தில் கூட
என் ஈரம் தோய்ந்த கண்கள்
உனக்குப் பரிட்சயமாகவில்லையா?
உன் இமையின்
ஒவ்வொரு திறப்பிலும்
நான் என்
இறப்பிலிருந்து
தட்டுத் தடுமாறி
பிழைத்து வருவது
உனக்குப் புரிகிறதா?
உன்னுடனான
தற்காலிக பிரிவுகளுக்கே
நான்
தயங்கித் தயங்கி
விடை கொடுக்க
எப்படி நினைக்கிறாய்
எனை விட்டுப் போவதை?
என் இதயத்துடிப்பையும்
சேர்த்து எடுத்துச் செல்வாயா என்ன?
இல்லை
எனக்கான
பாசக் கயிற்றை
உன் இதழ் வழியாக
என் உயிரில்
விதைக்கப் போகிறாயா?
எதுவாக இருந்தாலும்
இப்போதே சொல்!
ஏதுமற்ற வெட்டவெளியில்
உன் ஒற்றைச்சொல்லில்
உலகையே ருசித்தவன் நான் !
உனக்காக
உனக்குமுன்
இந்த
உயிர்நீத்துப் போவது
என் வரம் தானே ?
அதுவும் வேண்டாம் என்கிறாய்...
....
நீ இரு ..
என் இருத்தலை மெய்ப்பிக்க
நீ இரு...
மீறிப் போயின்
எடுத்துச்செல் ..
இல்லாமல் இருக்கும்
இந்தப்
பாவி உயிரை
வேரிலிருந்தே எடுத்துச்செல் ..
இனி வருகின்ற கவி
என் ஆவியின்
அரைகுறை
புலம்பலாக இருக்கட்டும் ..
என்னுடன்
உலகின் ஒட்டுமொத்த
காதலும்
கவியும்
கரைந்து போகட்டும்.....
....

கண்ணம்மாவின் புத்தாண்டு முத்தம்

வீசிப்போன புயலில்
தொலைந்து போன கட்டுமரம்
நான்!
தொலை தூர வானில்
வெளிச்சத்தை மெல்ல
வாரி வழங்கி வந்து
எனைக் கரை சேர்த்தாய்
நீ!
தேவதையா?
மாயையா?
கடவுளின் பிரதிநிதியா?
நீ!
செத்துப் போக நினைத்த
எத்தனையோ தருணங்களை
நான் தாண்டி வந்திருப்பது
உன்னுடனான
இந்தத் துயிலில்
தளிர்க்கத்தானா?
உயிர் வாழ்வதற்கும்
உயிர்ப்பித்து வாழ்வதற்குமான
வித்தியாசம் அறியா
வேடிக்கை மனிதனாக
வீழ்ந்து போயிருப்பேன்!
உன் ஒரு துளி
எச்சில் முத்தத்தில்
முழுதாக முற்றுப்பெறுதல்
சாத்தியமாயிற்று..
அது தொடர்ந்த
அத்தனை நொடிகளும்
என் வெளிவராத
உச்சகட்டங்களை
உந்தித் தள்ளின!
...
புகையாகிப் போயிருக்க வேண்டிய
பழுதுபட்ட பரிசு நான்!
இப்போது
பலருக்கும்
தீ மூட்டும் கவி!
இது
உன் ஒரு நொடி
ஸ்பரிசத்தில் விளைந்தது!
பாரதியின் பாதிப்பில்
பேசி மட்டுமே
திரிந்த பதர்
இன்று
புரட்சி பாடித் திரிகிறது...
..
நீடித்தல் தான்
வாழ்க்கை..
முடிந்துபோதல் அன்று!
இது
எனக்காக நீ
வடித்த முதல் வரி!
நான் நீடித்திருப்பதின்
மூலம், முடிவு
நீ!
..
அக்னிக்குஞ்சை
அடக்கி வைத்து
அடக்கமாக
இனிமேலும் நான்
அடிமை இல்லை !
எனக்குள் நீ
ஊற்றிச்சென்ற உயிர்
உணர்வற்ற உயிர்களை
உயிர் உணரச்செய்யும் !
உணர்ந்த உயிர்களை
உன்னதம் நோக்கி
மேலும் உயர்த்திச் செல்லும் !
...
கண்ணம்மா !
காணாமல் போவதற்கு
அலைகின்ற
கரைந்து போவதற்கு
விரைகின்ற மனங்கள்
ஏராளம்,
எத்தனை பேருக்கு
கண்ணம்மா கிடைக்க முடியும்
உயிர் ஊற்றிச்செல்ல?
..
நம் இந்த படைப்பும்
இதில் விளையும்
கவிகளும்
இனி வருகின்ற
அத்தனை உயிர்களும்
ஊறித்திளைக்கும்
உயிர்த் தொழிற்சாலையாக
இருக்கட்டும்..
...
தீயும்
தீ சார்ந்த வெக்கையும்
நோய் நீக்கி
வாய் கொடுத்து
இந்த வதைப்புகளுக்கு
வன்மம் சேர்க்கட்டும்..
சூழ்ச்சி உணரச் செய்யட்டும்
எதிர்த்து நிற்றல்
சாத்தியம் ஆகட்டும்
சாதனைகள்
சத்தியம் ஆகட்டும்
சாத்திரங்கள்
சாய்ந்து கொடுக்கட்டும்
தடைக்கற்கள்
நொறுங்கிப் போகட்டும்
இவர்களை
கட்டி வைத்திருந்த
கடிவாளங்கள்
இவர்கள் உருவாக்கும்
வெற்றிக்கு மேளம் கொட்டட்டும்
இனி வருகின்ற வாழ்க்கை
நீ எனக்குத் தந்த
அந்த நாள் ஸ்பரிசத்தின்
தொடர்ச்சியாகி
உயிர் பரப்பட்டும்...
...

கண்ணம்மாவுடன் புத்தாண்டு

வேண்டா வெறுப்பாய்
வீசிப்போன தென்றலில் - ஆடும்
உனக்கான ஜன்னலின் தாவணி ..
எனக்கான உன்
அத்தனை ஏக்கங்களையும்
எத்தனையோ விதமாய்
எனக்குள் வீசிப் பார்க்கிறது...
சோகத்தை மறைக்க
சுகங்களைப் பற்றிய நினைவில்
முகம் புதைத்திருக்கும் - நான்
வேகத்தில் தோன்றும் முடிவுகளையும்
விதண்டாவாதங்களையும்
விட்டு விலகி ,
விலக்கி நிற்கிறேன்...
விளக்கம் கேட்டு
தாங்கி நிற்கும்
பெற்ற பாசமும்
உற்ற நேசமும்
அசைவிலா மௌனத்தை
மட்டுமே - என்னில்
விடையாகப் பெற்றுச் செல்ல ..
நீயும் இதைத்தானே
முடிந்தும் முடியாமல்
செய்கிறாய் ..
..
நினைவிருக்கிறதா?
நீயும் நானும்
ஏதோவொரு புத்தாண்டின்
வருகைக்காக
யாருமற்ற நிலவொளியில்
நொடிகளை எண்ணி
கடந்துவிட்ட நொடிகளை எண்ணி
நினைவில் நனைந்து
நீண்ட சுவாசத்துடன்
மௌனத்தைக் கலந்து
கவிதை செய்து கொண்டிருக்க...
எங்கேயோ கேட்ட
குழந்தையின் அழுகைக் குரல்
அது கேட்டு
எனைப்பார்த்த உன் கண்கள்
நீண்டு கொண்டே சென்ற
அந்த நொடி..
...
மௌனத்தைக் கலைக்க
நீயும் நானும்
ஒரே நேரத்தில்
"துளசி" என்றோம்...
நீ
உன்னால் மட்டுமே முடிந்த
அதே முதல் புன்னகையை
உதிர்த்தாய்...
...
புனிதம்
தூய்மை
தெய்வீகம்
பண்பு
வாசம்
சுவாசம்
இசை
நடனம்
ஆனந்தம்
அற்புதம்
இன்னும் பல
இணைந்த "துளசி"
நமக்கான
நம் குழந்தை
காமம் கடந்த
நம் கனவு ...
..
கன நொடிப்பொழுதில்
கண்ணில்
கர்ப்பம் கொண்டோம்
நீயும் நானும் ..
..
அவளது பிறப்பு
அத்தனையும் தாங்கி
வரும் என்றோம்
அதுவே அழகின் இறுதி என்றோம் ..
அதுவே நிதர்சனத்தின் உறுதி என்றோம்  ..
...
இப்படி
ஒவ்வொரு நொடியும்
கடந்த காலத்தில்
எதிர்காலத்தை
வாழ்ந்து முடித்திருந்தோம்...
...
இன்றைய புத்தாண்டு
இரக்கமின்றி
நீயின்றி
நானுமின்றி
சுவாசமின்றி
வாசமின்றி
வறண்டு பிறக்கிறது..
..
எப்பவும்
இலேசாக
விட்டுவிடாத நான்
இதை மட்டும்
விட்டுவிடவா போகிறேன்?
..
எனக்கான
உன் மௌனத்தையும்
உனக்கான
என் மௌனத்தையும்
ஏதோவொரு
அதிசய நிகழ்வு வந்து
கலைத்து விடாதா?
...
நமக்குள்ளான
இந்த
விடைதெரியா விலக்கம்
விளக்கம் பெற்று
நமக்குள்
விதைந்துபோவது எப்போது ?
..
எதைக் காப்பாற்ற
ஏதுமற்ற இந்த
தலைக்கனம்
உனக்கும் எனக்கும் ?
..
விண்ணைத்தாண்டி
வருவதற்கும்
பொன் வசந்தமாகிப் போவதற்கும்
நாமென்ன
கதாபாத்திரங்களா?
..
வா என் கண்ணம்மா..
இன்னும் இருக்கின்ற
ஓரிரு மணித்துளிகள்
நமக்காக மட்டுமே
பிறக்கட்டும் ..
..
வா என் கண்ணம்மா
வராத கவிதையில்
ஒளிந்திருக்கும்
எனையும்
துளசியையும்
மீட்டுப்போ...
...

எனக்கான கடவுளே ..கண்ணம்மாவைக் காப்பாற்று ..

எனக்கான கடவுளே
நீண்ட நாட்களின்
உன் மௌனம்
எனக்குப் பிடித்துப்
போகும் போலும்..
உனைக் கண்டுகொள்ளாது
நடிப்பதில்
என் மௌனம்
எனக்கே விசித்திரமாகிறது..
என் இப்போதைய
கேள்விகள் முற்றிலும்
முரணாகவே இருக்கின்றன..
எதிர்பார்த்திரா பதில்களை
எதார்த்தமாக
ஏற்றுக்கொள்கிறேன்...
எது வேண்டுமோ
அதை விட்டுவிட்டு
விட்டுவிடக்கூடியன பின்
வேண்டா வெறுப்புடன்
அலைந்து திரிகிறேன்..
என் கவியும் கூட
எனை வதைக்கிறது
எனக்கான வார்த்தைகள்
வராமல் போக
வசதிக்காக எதையெதையோ
எழுதித்தள்ளுகிறேன்..
என் வாசகனும்
எனக்காக என்
எழுத்தை ஏற்றுக்கொள்கிறான்..
இயல்பாக என்னோடிருந்த
எனக்கேயான இயல்பு
எங்கே போயிற்று?
எனைச் சோதிப்பது
இன்னும் உனக்குப்
பிடித்தமான விளையாட்டா?
உன் இந்த
எல்லையற்ற ஆட்டத்தில்
நான் கரைந்து போவதை
நீ அறிந்தே இருக்கிறாய்..
நான் இல்லாமல் போகத்தான்
எனை இங்கு
இருக்கச் செய்தாயா?
என்னோடு சேர்ந்து
என் கண்ணம்மாவையும்
எதற்கு அலைக்களிக்கிறாய் ?
எங்கோ பஞ்சணையில்
பாவையர் பாதம் வருட
பக்குவமாய் படுத்திருக்கப்
பிறந்தவள் அவள் ..
இன்று என்
பக்குவமற்ற வரிகளைப்
பாரமாகத் தாங்கி
பிறவிக்கடன் தீர்த்துக்
கிடக்கிறாள்..
அவள் பங்குக்கு
அவளுக்கே உரித்தான
அநாயாச கேள்விகளை
அடுக்கி விட்டு விழிக்கிறாள் ..
அவளை அரவணைத்தலைத்
தவிர வேறு
என்ன பதில்
கூறி விட முடியும்?
எதிர்காலம் குறித்த
எத்தனையோ கேள்விகள் ..
ஏமாற்றத்தைத் தவிர
அவளுக்கு நான்
என்ன தந்துவிட முடியும்?
எனக்குப் பிறகு
அவளைக் காப்பாற்று
ஏகாந்தத்திலிருந்து காப்பாற்று
என் வெறுமையிலிருந்து காப்பாற்று
என் மீளமுடியா
துயரின் வன்மை
அவளைத்
தீண்டாமல் காப்பாற்று..
வேண்டுமானால் - உன்
வதைத்தலின் அரசியாக
அவளை
எனைத் தொடர்ந்து
நரகத்திற்கு அனுப்பு...
என் காதல் செய்த
கொடூர சந்தோசங்களுக்கு
அவள்
பழி தீர்த்துக்கொள்ளட்டும் ..
உன் வதைத்தலில்
நொந்து போவதற்குப் பதில்
அவள் காலடியில்
கழிந்து போகிறேன்..
அவள் காரி உமிழும்
எச்சில்
என் பாவங்களைக்
கழுவித் தீர்க்கட்டும்..
உன் இரக்கத்தின்
எடுத்துக்காட்டாக
இந்த ஒரு வரம் மட்டும்
எனக்குக் கொடு..
இன்று  என்னோடு
என் கவியும்
மடிந்து போகட்டும்...
...

நான் ..பொய்...நீ...கண்ணம்மா

உன் இதயத் துடிப்பை

தொட்டுப் பார்க்க

விரைந்த என் விரல்களை

உன் விரல்கள்

தடுத்து நிறுத்திய இடம்..

அதில் உனக்கான என் முத்தம்..

அடக்கி வைத்த

அத்தனை காதலையும்

மொத்தமாய் முத்தமாய்

எடுத்துப் போ ...

மீண்டு வா..

உன் பங்கிற்கு - என்

உயிரை மீட்டு எடுத்து வா...

....

ஏன் இந்த தூரம்

உனக்கும் உன் உயிருக்கும் இடையில்..

இந்த நொடி ..

உனக்கான என் சுவாசம்

எனை விட்டு

தூரமாக செல்கிறது..

எங்கோ கேட்ட உன் குரல் தேடி..

தேடிக் கொணர்ந்த

ஏழாம் கடலின் முத்து

உனக்கான

என் முத்தத்தின் முன்

மரித்துப் போயிற்று..

...

நீ மரித்துப் போக நேரின்

என் கவிதை நீர்த்துப் போகும்..

என் சுவையும்

என் கவியின் சுவையும்

நீ தானே..

நீ கூறும் ம்ம்ம்-ன் அர்த்தம்

எனக்கு மட்டும் எப்படிப் புரிகிறது?

இல்லை எனக்கு மட்டுமே

நீ ம்ம்ம் பிறப்பிக்கிறாயா ?

என் அத்தனை கவிதைகளையும்

அது விஞ்சி நிற்கிறதே...

...

என் காதல்

ஞானம் அடைந்தது

உன் கண்ணசைவில்..

பாடல் விளையாட்டின்

வேதியல் மாற்றத்தில்...

இன்னும் இனிக்கிறது

அப்போது பார்த்த- உன்

கழுத்தின் சுவாசம்.

நீ பார்க்காமல்

நான் பார்த்த

நம் கவிதை அது..

...

வீட்டுப் போனது நீ இல்லை..

என் வாழ்தலின் மிச்சம்..

விட்டுப் போனதால்

இன்று தொட்டுத் தொடர்கிறேன்..

..

பிறப்பின் வாசத்தை -என்

காதல் மறக்குமா?

மறந்து விட்டாயா என்கிறாயே?

என் காதலின் தாய் நீ..

நினைவில் கொள்..

உன் முதல் முத்தம்

என் முதல் வார்த்தை..

உன் முதல் முத்தத்தில்

நம் காதல் குழந்தை

முதல் வார்த்தை பேசியது..

தமிழில் என் அபிமான வார்த்தை அது..

...

நீ எனைப் பிரிந்ததை -ஒரு

கடிதமாக எழுதுகிறாய் - நான்

உனைப் பிரிந்ததை - ஒரு

புத்தகமாக எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன்..

ஆனாலும்

உன் கடிதமே ஜெயிக்கிறது..

புரிந்து கொள்ளுதலைத்

தாண்டிய எழுத்து அது..

நம் காதலுக்கு - மட்டுமே

அது புரியும்..

ஒரு வேளை

நம் குழந்தைக்கும் கூட....

...

உன் கண்ணீர்த்துளி ஏன்

என் முத்தத்துடன் போட்டி போடுகிறது ?

முத்தத்தின் முடிவிலும் கண்ணீர் விடுகிறாய்..

கண்ணீரின் முடிவிலும் முத்தம் கேட்கிறாய்?

இது தான் உன் விழி ஈர்ப்பு விசையா??

என் கவிதையின் முடிவில்

கண்ணீர் விடாதே..

கவிதையை முடிப்பதா?

இல்லை உன் கண்ணீரை முடிப்பதா?

என் கவிதை

உன்னைக் காதலிக்கிறது...

எனக்குத் தெரியாமல்..

...

பொய்யாக நீ சொல்லும்

ஒவ்வொரு பொய்யும்

என் சிரிப்பின் விதை..

என் உயிர்ப்பின் விதை..

என் கவிதையின் அலங்காரம்..

நம் குழந்தையின் திருஷ்டிப் பொட்டு ..

என் கவிதையின் பொய்..

உன் கள்ளக் கோவத்தின் விதை..

உன் கடைசி முறைத்தலின் விதை.

..

அடிக்கடி

இப்படி என் கவிதையை

முடிக்கவிடாமல்

பாதியிலேயே போய்விடுகிறாய்

கண்ணம்மா..

அடுத்த கவிதையின்

ஆரம்பத்தில் சந்திக்கிறேன்.

...